“Ben daha çok kardeşlik için, kardeşimi öldürürdüm.”
Mehmet Sait YAKUT
16 Şubat 2009’ da trafik kazasında kaybettiğim, her şeyden öte, sadece ağabeyim olması yeterliliğinden yazdığım şiirimi, onun kaleminden hicap ederek şiirimle, özlemle, sevgiyle, hasretle anıyorum…
Ne acılar bilendi yer ve gök arasında
Ölümden başka dersi yok öğretecek hayatın
Yok işte hesabıma düşen bir güzellik payesi
Ne büyük imtihandı bıraktığın ardında
Acil miydi çekip gittin öyle ağır ve feci
Oldu mu canım abim bize bunu yaptığın
Her şey aslından kaçtı ben kendime mülteci
Gün geçtikçe artacak sana bu yalnızlığım
Kim kaçıracak şimdi ağzımdan bu ilenci
Kadere iman gayrı, gayrı kadere iman
Kim teselli verecek bıraktığın enkaza
Ne varsa bildiğim silinmiş kitaplardan
Yaşamaya şart koyduk biz kadere imanı
Amentu Billahi lakin olmasaydı bu kaza
Bir eli duadayken diğer elinde isyan
Annem ağıtlar yaksın yüreğinden semaya
Biz de gelicez abim ölümsüz değil insan
Herkes kalbini açtı ih(i)ram oldu Sena’ya
Uzun saçların vardı güzelliğin Yusufi
Ah sonra kısaltmıştın genç ömrüne müsavi
Varlığın bize sûre, yüzün bir ayet derin
Deprem kadar asiydin yıldırım gibi asabi
Gözlerin çam dalında bâkirdi hayallerin
Okunmadı mealin yapılmadı tefsirin
Yemin edilmiş bir vakitti gittiğin: Vel’Asri.
Yüreğim dem tutuyor hayata ağır aksak
Her sabah yanındayım gece rüyamda
Ah yoksun Sait abim şiirler çıldıracak
Pas tutuyor kınında kelimeler kıyamda
Kirpiklerim bin ünlem gözlerime batacak
Peşinden gelmek için intihar tam kıvamda
Ah bilmeseydim keşke Allah günah yazacak
Hoş bir sada dolanıyor gökkubbede sana ait
Gidiliyorsa madem var sen de git ey Sait
Artık korkmadan gücenmeden imanla
Bir ölüm taşıyorum nabzımda, Azraile müsait
Alıntı: urfamedya