SAİT’İ BEKLERKEN
İbrahim Halil Deniz
Sen Yahya’yı bekledin durdun
Gelmedi, ne çıktı ki o şiirden
Yokluğunla sonsuzluğa selama durdun
Bitmedin, sökülmüyor ki bu şiir dilimden

Ben İsa değilim çarmıha gerildim
Yaşıyorum günahlarımla secdeye serildim
Bin ah çektim biriyle toprağa verildim
Gelmedin, korkuyor ki bu can Said’im

Yakılan bir belge yok olan bir tarih değilsin
Doğduğunu bilen yok öldüğün kayda geçsin
Doğmamış oğlumun adının sahibisin
Ölmedin, yaşıyor ki bu yârân Said’im

Şimdi birazdan ezan okuyacak
Tan vakti ruhum günahlarından soyunacak
Sen uyu semâzenler dansa başlayacak
Dönmedin, dönüyor ki bu cânan Said’im

Ben Necip değilim sabahı bekleyeyim
Ben Süleyman değilim ilm-i lisan edeyim
Ben Doğulu değilim ölürsem kendime gömüleyim
Anlaşılmadın, anlaşılıyor ki bu iz’an Said’im

Şimdi nerdedir “Paltosu Pembe Kadın”
Anlatabilir mi aşkı hiçbir şiir sade ve yalın
Varın şehirlere ve şairlere haykırın
Anlatmadın, anlatıyor ki bunu yazan Said’im

Biliyor musun çölde yalnız kaldı Samira
Hangi dert deva olur kapanmaz bu yara
Çöl güneşi ısıtmıyor eksibe gölgesidir artık Sahra
Yanmadın, yakıyor ki bu talan Said’im

Şimdi, “hangi dağda bulsam ben o maralı”
Kurtlar kemiriyor dört bir yanım yaralı
Rüyalara soyundum benim bahtım karalı
Görmedin, görüyorum ki bu gidiş yalan Said’im

Ak yazmasıyla ak nazını yüklesin bulutlara Sevda
Haber uçursun rüzgârlar meleklere Asia’da
Sen yoksun Ankara sokakları ıssız bir ada
Düşmedin, düşüyor ki mevsim hazan Said’im

Sen Yahya’yı bekledin durdun
Gelmedi, ne çıktı ki o şiirden
Ben seni bekledim durdum
Gelmedin, ne çıkar ki bu şiirden
Selam var sana benden
Söyle biri vazgeçirsin beni bu fikirden

“Ben daha çok kardeşlik için, kardeşimi öldürürdüm.”

Mehmet Sait YAKUT

16 Şubat 2009’ da trafik kazasında kaybettiğim, her şeyden öte, sadece ağabeyim olması yeterliliğinden yazdığım şiirimi, onun kaleminden hicap ederek şiirimle, özlemle, sevgiyle, hasretle anıyorum…

Ne acılar bilendi yer ve gök arasında
Ölümden başka dersi yok öğretecek hayatın
Yok işte hesabıma düşen bir güzellik payesi
Ne büyük imtihandı bıraktığın ardında
Acil miydi  çekip gittin öyle ağır ve feci
Oldu mu canım abim bize bunu yaptığın
Her şey aslından kaçtı ben kendime mülteci
Gün geçtikçe artacak sana bu yalnızlığım
Kim kaçıracak şimdi ağzımdan bu ilenci

Kadere iman gayrı, gayrı kadere iman
Kim teselli verecek bıraktığın enkaza
Ne varsa bildiğim silinmiş kitaplardan
Yaşamaya şart koyduk biz kadere imanı
Amentu Billahi lakin olmasaydı bu kaza
Bir eli duadayken diğer elinde isyan
Annem ağıtlar yaksın yüreğinden semaya
Biz de gelicez abim ölümsüz değil insan
Herkes kalbini açtı ih(i)ram oldu Sena’ya

Uzun saçların vardı güzelliğin Yusufi
Ah sonra kısaltmıştın genç ömrüne müsavi
Varlığın bize sûre, yüzün bir ayet  derin
Deprem kadar asiydin yıldırım gibi asabi
Gözlerin çam dalında bâkirdi hayallerin
Okunmadı mealin yapılmadı tefsirin
Yemin edilmiş bir vakitti gittiğin: Vel’Asri.

Yüreğim dem tutuyor hayata ağır aksak
Her sabah yanındayım gece rüyamda
Ah yoksun Sait abim şiirler çıldıracak
Pas tutuyor kınında kelimeler kıyamda
Kirpiklerim bin ünlem gözlerime batacak
Peşinden gelmek için intihar tam kıvamda
Ah bilmeseydim keşke Allah günah yazacak

Hoş bir sada dolanıyor gökkubbede sana ait
Gidiliyorsa madem var sen de git ey Sait
Artık korkmadan gücenmeden imanla
Bir ölüm taşıyorum nabzımda, Azraile müsait

Alıntı: urfamedya

Seni unutmayacağız Fırtına Adam seni de Can Ağabey

12 Şubat günü değerli yazar Hamit Can da aramızdan ayrıldı. 16 Şubat günü de genç yaşta aramızdan ayrılan şair yazar Mehmet Sait Yakut’un vefatının birinci yıldönümü ve ben onunla ilgili yazıyordum ki Hamit Can’ın vefat haberini aldım. Hamit Can’ı, birçoğu gibi ben de vefatından sonra daha iyi tanıyabildim. Yakın arkadaşları onu çok güzel anlatmışlar. Can Ağabey sıfatına fazlasıyla layık, tam bir mümin ve derviş olarak anılan Hamit Can hakkında yazılanlara ekleyecek bir cümle bulamıyorum doğrusu. Diriliş yolunda Hakk’a yürüdü. Kendisine Allah’tan rahmet, yakınlarına ve tüm arkadaşlarına sabır diliyorum.

Okuyanlar hatırlayacaktır, Mehmet Sait Yakut’u da vefatının hemen ardından birçok yazar birer yazıyla anmışlardı. Geçen sene ben de yazmıştım, derviş ve devrimci şair, hüzün ve isyan yazarı bu fırtına adam hakkında, Timeturk’te. “Fırtına Adam” başlıklı o yazımı, fırtına dindi, diye bitirmiştim. Evet, rahmetli Mehmet Sait Yakut için fırtına dindi ama geride kalanlar için aynı durumun söz konusu olduğunu sanmıyorum. Hele ki giden kişi, şair yazar ise geride kalanlar için o fırtına hiç bir zaman dinmez ve o şiirleri, o yazıları her okuduklarında yeniden yakalanırlar fırtınaya. Ben de bu yazıyı yazmaya hazırlanırken birden kendimi o fırtınanın içinde buldum. Çünkü Mehmet Sait Yakut’un kitap olarak yayınlanmak üzere hazırlanan ve şu an baskıda olan bütün şiirlerini ilk kez bir arada görüp okuyabildim. Bir aksilik olmazsa, şiir kitabı “Asia” adıyla, Öncü yayınlarından yarın piyasaya çıkmış olacak. İnşallah yazıları da en kısa zamanda ayrı bir kitap olarak yayınlanır. Kitapta, daha önce haberdar olmadığım şiirlerden biri dikkatimi çekti. “Caney” adlı bu şiirde arkadaşı şair yazar Sıtkı Caney’e seslenen Mehmet Sait Yakut, şiirin son dörtlüğünde, ilginç bir vasiyette bulunmuş. Hem önden gideceğini de hissetmiş gibi. İşte o şiir:

CANEY

Koptu kopacak bir çıngarın ortasındayım

Mayına bastım Caney çağırma n’olur beni

Bak dadanıyor saçlarıma bir soysuz rüzgâr

Bir adım yürüyemem ne olur sen vur beni

Bir kuş en fazla kaç yerinden vurulur Caney

Kanadı tutkallanmış güvercine uç deme

En fazla kaç mermi alıyorsa bir şarjör

O kadarını boşalt bir avuçluk gövdeme

Ne çok yaktı beni aşkın yorgun yalazı

Islak izmaritler içinde kokuştu ömrüm

Anla ki çatlıyorum anla ki susamam ben

Tanırsın beni Caney bağırarak ölürüm

Bir hayale yetecek zamanım kaldı Caney

Mümkünse o kadarlık ödünç ver yüreğini

Öfkem sabrımı aştı vefa etmezse ömrüm

Hayata arz edersin bilginin gereğini

Evet, “…vefa etmezse ömrüm / Hayata arz edersin bilginin gereğini” demiş Caney’e. Ancak, bir şair veya yazarı yine bir başka şair veya yazar ne kadar iyi anlatırsa anlatsın daima eksik kalır. Bir şairi veya yazarı anlamak için doğrudan yazdıklarını okumak gerekir öncelikle. Mehmet Sait Yakut’un Caney’e vasiyetini de, eserlerini okuyucuyla buluşturmasını istemiştir, diye anlamak daha doğru olur. Bir şairin yazarın, M. Sait Yakut gibi giderken geride küçük çocukları kalmışsa şiirlerinin yazılarının, o çocukları için daha ayrı bir önemi var ve çocuklar şimdi olmazsa bile büyüdüklerinde o eserlere bakıp o şairin, o yazarın çocuğu olmaktan onur duyacaklar. Bu yazımı hem rahmetli Mehmet Sait Yakut’un sevgili çocukları Hiram ve Sena için hem de unuttuğumuz bütün şairlerin, yazarların çocukları için yazıyorum. Unuttuğumuz derken elbette sadece aramızdan ayrılanlar değil kastım. Hayatta olanlardan da unuttuğumuz veya hiç tanımadığımız şairler yazarlar var. Okuyucular bana, niçin sık sık yazılarınızda kimi zaman bir iki dize kimi zaman küçücük bir paragrafla farklı farklı şairlerden, yazarlardan alıntı yapıyorsunuz, diye soruyorlar. Hele yurtdışında yaşayanlar çoğu zaman o şairin veya yazarın ismini ilk defa benden duyduklarını söylüyorlar.

Evet, ne yazık ki değerlerimizi tanımıyoruz veya unutuyoruz, değerlerimize yabancılaşıyoruz ve bu yabancılaşmayı hızlandıran, daha da katmerli hale getiren bir medya süreciyle karşı karşıyayız. Bu ruhsuzlaşmaya, bu kirlenmeye karşı direnebilmek için; bütün değerlerimizi bir bir tanıyalım, önden gidenleri unutmayalım, eserlerini anlayalım ve yaşatalım. Bu yöndeki çabamızı heyecanımızı gidenlerin geride kalanları, çocukları, eşi, kardeşleri, arkadaşları ve okuyucularıyla paylaşalım. Benim bu yazımı da böyle bir çaba ve heyecanın paylaşımı olarak kabul edin. Lütfen dualarınızı eksik etmeyin, tüm önden gidenler ve geride kalanlar için. Ve ben, Sevda’sı eşi, çocukları, kardeşleri ve bütün arkadaşları adına bir kez daha seslenmek istiyorum Mehmet Sait Yakut’a: Allah rahmet etsin sana ve tüm önden gidenlere. Seni unutmadık, ey deli dolu, yerinde duramayan, hayatın bütün rüzgârlarını toplayıp önüne katan, sürükleyen adam. Unutmadık o çılgın hayalini de, hani “Bir hayalim var” diyordun ya şiirinde:

İki yıldızın arasına gerip bir hamak

Kâinatın keyfini çıkarmak…

İnşallah hayalin gerçek, mekânın cennettir şimdi. Unutmayacağız şiirlerini de, yazılarını da… Seni unutmayacağız Fırtına Adam, seni de Can Ağabey. Unutmayacağız tüm önden gidenleri…

Alıntı: Yenişafak

İ.Halil Güç

Bu ilk şubattır aklımın kıracında, İlk gidişinin üstünden koca bir yıl geçti keke Sait.
Yassına umarsızım çünkü toprağa yalan düştü.
Hani bir şiirinde aynen böyle demişsin
^Sen çekip gittin keke
Ayakta kalan düştü
Unutuldu doğrular
Her söze yalan düştü^
Ağzımda yuvarlayıp kelimeleri cümle nasibine ermeden yutuyorum gırtlağımda. Seni yazmak ve yokluğunu resm etmekle mancınıkta sallanıyor beynimin acıları.
Hesapsız ve umarsız gidişine kızıyorum şimdi aklım sıra, gidişine ani oltalar takılıyor damak tadıma. Beklenmeyen bir ömre ram oluyor gözlerim, seni anıyoruz bu şubat.
Gidişine üzülen dostların ve aileni yeni bir şubatın hezimetine muhtaç bıraktın keke Sait.
Neredeyse bütün şiirlerine şubat ve ölümü işlemişsin nakış tarzında.
Bu nasıl bir şakaydı keke mi?
Bu nasıl bir gidiş.
Şaka tadında bıraktın bütün şubatları ayaz, kar, fırtına Ulukışla kavşağında.
Hani ben evlenecektim ve hani sen benim düğünüme gelecektin, havaalanında seni beklerken bir sigara içimlik mutluluk ile demli bir çay kıvamında kucaklaşacaktık.
Ah Keke dağlarıma
Kar tipi boran düştü
Serilmiş soframıza
Kurtlanmış yaran düştü
Sustum çömeldim keke
Çayıma katran düştü..
Bu muydu mirasın keke. Geride aklından ölüm ve şubat’a dair bıraktığın şiirlerin kaldı keke sait.
Şubat, ah zamansız şubat ve kar buz fırtına seni aldı götürdü asıl konumuna.
Ölüm bir şaka gibi geldi gecenin tam yarısında saat on ikiyi vururken, telefonda hiç de yabancı olmadığın bir ses Sait öldü dedi. Hiç de kolay söylemedi. Ahmet kaya gibi sanki dev bir taş ocağı devrilmişti üzerine ve sesi ağlamaklıydı, o ses Sabriydi.
Dostun serçaf reş Sabri. Hala yarım yamalak topallayarak yürüyor ve hala seni en az benim kadar özlüyor keke Sait.
Bazen ziyaretine geliyoruz beraber ve bezende tek başıma geliyorum şıh nasır kabristanına.
Beni gördüğünü düşünerek konuşuyorum seninle ve dua ediyorum başucunda.
Bazen düşünüyorum hani kalksan ‘hey kıç kâğıdı’ diye espri yapsan yine, yine yollara düşsen gecenin resmi kılığında.
İçinde ölüm olmayan şubatlar yazsan şiir tadında, Filistin de sapan alıp kaldırımdan taş sökerek mescidi aksa da namaza dursan. Yine Afrika ya taşınarak oradan yazsan anne ben Afrika dan yazıyorum başlığına hayrette bıraksan bizi.
Firarilerin uzmanı olsak Ahmet kayasız, bütün istasyonlarda afişimiz olmazsa bile telsizlerden adımız okunsa. Zembilfroş hızında bir arabamız ve palmal sigaramızla serin bir yaz günü saçlarımızı rüzgâra bırakarak otobanda halay tutsak.
Gelip geçen 63 plaka arabaların klakson sesine demlenip, gâvur dağına yokuş aşağı kendimizi düşlere bıraksak.
Ah keke bu ilk şubattır sensiz, doğduğumu bilen yok ki kayda geçsin öldüğüm mısrasına kayıtsız kalan ömrünün ilk hezimetidir.
Sensiz demli çayların bile kıvamı kalmadı keke Sait.
Koca bir yıl oldu gidişin, giderken bile yüzünde tebessüm vardı. Herkes şaka yaptığını sanmıştı. Birazdan kalkıp Ankara da yaptığın gibi espri yapacaksın diye hep bekledik ama bu kez yaptığın şakayı kimse kaldıramadı.
Bu nasıl bir şakaydı keke mın, bu nasıl bir suskunluk. Dünya dönüyor, hayat akıp gidiyor yeni şubatlara. Her yeni yılda yeni şubatlarla ayrılığın hayal kırıklığına kırılıyor yüreklerimiz.
Bu sensiz ilk şubattır keke, havada ihanet kokusu var. Gidişine pusu kurmuş yılanlar, çölde raks ediyor rakkaseler. and olsun ki Samiranın sam vuruğu gözleri önünde dökülüyor.
Bu sensiz ilk şubattır keke mın.
Sensiz ilk soğuk algınlığımız, burun akıntılarım durmak bilmedi bu şubat ağlamaklı oluyor gözlerim, bazen mutlu bir tebessüm ile yüzüne dökülüyor kömür kokularım, ağız tatlarım.
Artık lanet etmiyorum şubatlara, Allah’ım sevdiği kullarını erkenden alırmış yanına. Sen Allahın sevgili kulu tez elden vardın yanına.
MEKÂNIN CENNET OLSUN KEKE…

Fırtına Adam
Teodora Doni
13.07.2009 – 11:51

“…
şimdi paramparça can
işte bir kez daha doldu vakit
fırtına dindi ve gittin
açıldı kapı
kırıldı kilit
şimdi bütün kederler üryan
ey arkadaşım Sait
…”

Sıtkı Caney”in “Ey Arkadaşım Sait” şiirinden

Benim için kendisi hakkında yazmak çok zor. Bu dünyadan ansızın gitti ve arkasında o kadar çok kederli insan bıraktı ki. Tanıyanlar, onu ne çok sevdiklerini gidişiyle asıl anlamışlardı sanki.  Muhtemelen hayatta iken o da bunu hiç fark edemedi. Timeturk okuyucuları eminim ki onu hiç unutmadılar, unutmayacaklar.

Kimden bahsediyorum biliyor musunuz Mehmet Sait Yakut’tan. O gittiğinden beri onu hatırlamadığım bir tek gün yok. Paylaşım sitelerinden birinde M. Sait Yakut’un kardeşleri de var ve onu unuturmamak adına çok çaba harcıyorlar. Allah hepimize böyle kardeş nasip etsin, vefalı ve böyle büyük bir acıya dayanıklı.

Şimdi ben de M. Sait Yakut’un yazdığı Timeturk’te yazıyorum ama Sait artık yazmıyor. Bu benim için çok farklı, çok garip, hüzün dolu bir duygu. ilk günden beri hep kendi kendime diyorum; keşke Sait hayatta olsaydı şimdi burada yine yazsaydı ve benim yazılarımı da eleştirseydi. Yorumlarıyla, eleştirileriyle herhalde beni çok hırpalardı.

Çok güzel hızlı bir kalemi vardı. Kendisi gibi heyecanlı ve yeri gelince çok agresif.

Çok fazla zaman geçmiş değil, büyük tartışmalara neden olan şu “mayın temizleme” konusunda Sait sağ olsaydı da yazsaydı ne yazardı diye çok merak ediyorum. Eminim ki hiç yazılamayan ve çoğu insanın gözünden kaçan ve bizim hiç dikkat etmediğimiz o kadar çok ayrıntı verirdi ki. Mayınlar sınırda ve Sait’in memleketi Şanlıurfa da o sınır şehirlerinden biri, Suruç ilçesi de öyle. Sait o topraklarda büyüdü ve o mayınlarla ilgili öyle sağlam, öyle pervasız bir yazı yazardı ki.

Ki konu ne olursa olsun benim tanıdığım Sait doğru bildiğini, inandığını sonuna kadar savunurdu, sonuç ne olursa olsun. Sonuç derken herkes anlamıştır sanırım ne demek istediğimi.

Mayın temizleme konusu hakkında yazanları,  halk değil ama “Ankara “ nerede ise vatan haini ilan edecekti. En başta da M. Sait Yakut’un yakın dostu olan Hakan Albayrak ‘ı.

Hakan Albayrak’tan söz açmışken anmadan geçemeyeceğim: Sait için vefatının ardından bir yazı kaleme almıştı. Gazetesindeki köşesinde yayınlanmıştı. Belki de yazı çok aceleye getirilmişti de o yüzden olabilir ne alıştığımız Hakan Albayrak yazılarından biri gibiydi, ne de Sait’i anlatabilen bir yazıydı.  Biraz soğuk bir üslup vardı sanki. Yakın bir dostu son yolculuğuna uğurlarken daha sıcak daha dolu dolu bir yazı olabilirdi.

İnşallah Hakan Albayrak bana kırılmaz, Sait’le aralarındaki sıkı ve yakın dostluğu bilenler, o yazısını okuduklarında içten ve güçlü Hakan Albayrak kalemini orada tam anlamıyla göremediler diye düşünüyorum.

Neyse, Hakan Albayrak cezaevindeyken onu en çok ziyaret eden M. Sait Yakut’tu. Hatta neredeyse Sait de ceza evinde onunla birlikte yattı sayılır. Çünkü altı ay boyunca zamanının çoğu cezaevi yolunda geçiyordu.

Hakan Albayrak’ı ziyaret etmek isteyen birçok insan Sait’i arardı, çünkü yolu, yordamı en iyi kendisi öğrenmişti. Rehberlik yapmanın yanında aracı olmayanlar için de araç temin ediyordu. Hakan Albayrak’ın yazdığı gibi çok sık bir araya geliyorlardı.

M. Sait Yakut hakkında,  Salih Tuna çok güzel bir yazı kaleme aldı. Sait tam da onun anlattığı gibi biriydi.

Yazının başlığı Kayıtlara geçsin işte! ve şöyle diyordu:

“Bir entelektüel bu kadar yakışıklı olur mu, dedirtecek kadar yakışıklıydı. Kelimeleri mitralyöz gibi kullanıyordu. Bu delifişek çocuk nerden buluyordu bu kadar kelimeyi? Hem muzip, hem samimi… Hem zeki, hem delişmen… Hem öfkesiz “fikirleri” yerden yere vuran bir muharrir, hem romantik fikirlere anlam katan bir şair”.

Televizyonlarda gazetelerde vs. o kadar çok trafik kazası haberi veriliyor ki, insan kendi canı yanmayınca artık bu kazaları da sadece sıradan birer haber olarak algılıyor. Bu Trafik Canavarı’na bir türlü dur diyemiyoruz. Çok acı bir durum daha var. M. Sait Yakut un ölümüne neden olan yol kazadan bir hafta sonra kapatıldı ve otoban açıldı. Daha sonra öğrendik ki kazanın olduğu yerde, daha önce çok sayıda kaza olmuş ve çok insan hayatını kaybetmiş. Bu insanlardan biri de M. Sait Yakut oldu ve o yolda, o yerde sanırım son ölüm.

Sık sık Sait için açılan internet sayfasını ziyaret ediyorum. Ailesi akrabaları, dostları, arkadaşları ve okuyucularının yazdıklarını okuyorum. Yazılanlarla, paylaşılan anılarla, ayrılık ve özlem acısı biraz olsun dinmiştir diye düşünüyorum ve Sait unutulmadığı, unutulmayacağı, hep böyle dualarla anılacağı için rabbime şükrediyorum.

Kaza olduğu gün bana akşamüstü haber verildi, M. Sait Yakut’un eşine haber verilmeliydi ama cesaret eden yok. En sonunda bir iki arkadaş daha cesaretli oldu ve hem haber verdiler hem de Sevda hanımı çocuklarıyla beraber Urfa’ya götürdüler.

Sait’in cenazesini hastaneden alma görevi babasına düştü. Allah hiç bir anne ve babaya böyle acı bir görev nasip etmesin. Rabim öyle bir kuvvet verdi ki yöresinde çok sevilen âlim babasına, herkes onu teselli edeceğine, oğlunun bütün dostlarını o teselli etti. Bir insan bu kadar mı imanlı olur, bu kadar mı Rabbini sever ve O’ndan geldiğimize ve O’na döneceğimize inanır.

Sait de hayatını tam böyle bir babanın oğlu gibi yaşadı ve hiçbir zaman “O’ndan geldiğimizi ve O’na döneceğimizi” unutmadı. Zaten yakından tanımanıza gerek yok bunu anlamak için. Bütün şiirlerinden ve yazılarından fark edebilirsiniz, ne hayattan korkardı ne de ölümden.

Ben ilk duyduğumda M. Sait Yakut’un vefatını, kızmıştım. Çok saçma bir duygu ama birkaç gün sürdü ona kızgınlığım. Sevda’sını bıraktığı için, dünya tatlısı çocukları Hiram ve Sena’yı bıraktığı için. Sena’ya söz verdiği bebeği getirmeden kendisi gittiği için. Bütün ailesini ve destek verdiği bütün gençleri yüzüstü bıraktığı için. Sıtkı Caney kardeşsiz kaldığı için. İnanın ki bu kızgınlık yüzünden onun hakkındaki anılarımı unutmuş gibi oldum.

Bir sabah uyandım, kızımın odasını temizliyordum, elbise dolabına bir şey asmak isterken askılardan birinde bir kıyafet dikkatimi çekti. Kızıma artık olmuyordu ama orada duruyordu. Çıkarttım baktım, meğer Sait amcasının aldığı bir kıyafet ve hala duruyordu. Çok kötü oldum, bende adeta bir şok etkisi yaptı ama kısa bir süre sonra bir sürü anı aklıma geldi onunla ilgili. Kızgınlığım geçti,  hatta o vefat ettiğinden beri o gün galiba ilk defa gülümsedim. Mutfağa gittim, gözüme çok karışık geldi ama çok komik, yine Sait aklıma geldi.

Galiba bir başka yazımda yazmıştım, benim evime birkaç kişi aynı anda gelirse kafam karışıyor diye. İşte böyle bir günde evimize bir kaç tane arkadaş gelmişti, içlerinde Sait de vardı. Yemekten sonra bütün misafirler sabırsızlanıyordu çay için ve oğlum durmuyordu, daha bebekti o zamanlar. Bir kolumda bebek vardı diğer kolumla çay vermeye çalışıyordum misafirlere. Bir yandan da mutfağı toparlamaya çalışıyordum. Bebek kimsede durmadığı için benim yanımdaydı ve hiç fark etmemiştim ki Sait geldi mutfağa ve bana: Sen git otur, dinlen biraz ben toparlarım mutfağı, dedi. İnanın ki ilk anda bana şaka yaptığını sandım. Çünkü beni kızdırmayı çok severdi ama baktım ki ciddi ve her zamanki gibi ben ondan daha inatçı çıktım.

Sait sıkılırdı, diğer beyler gibi her şeyin önüne gelmesinden hoşlanan biri değildi, illa ki girecek mutfağa, bir şeylere yardım edecek. Çok güzel yemek yapardı ve arkadaşlarına yedirmekten büyük zevk alırdı.

Çok çabuk kırılıyordu bazen tam bir çocuk gibi davranıyordu. Diğerlerine bilmem ama bize, Sıtkı abisine çok sık küserdi. Bir bakıyorduk ki Çin’den arıyordu, bir bakıyorduk ki Yunanistan’dan arıyordu. Hep: Ağabey keşke sen de burada olsaydın, şimdi beraber çay içerdik, şiir okurduk, diyordu. Bir telefonuna cevap vermedi mi bir kaç gün küs kalırdı, çünkü o anda Sıtkı abisi ile mutluluğunu veya üzüntüsünü paylaşamamış diye.

Yazımın başlarında da dedim ya: Çok güzel, hızlı bir kalemi vardı. Kendisi gibi heyecanlı ve yeri gelince çok agresif.

Hiç kimse kimsenin yerini dolduramaz biliyorum, ama bir kaç gün önce M. Sait Yakut’un kardeşi Halil Yakut’un bir yerel internet gazetesinde yazısına rastladım, Halil Yakut aynı zamanda şiir de yazıyor.

Yazılarından ve şiirlerinden gördüğüm kadarıyla Halil Yakut,  bu alanda ağabeyinden hiç de geri kalmayacak gibi.

M. Sait Yakut’un aramızdan ayrılmasıyla yazı dünyası önemli bir kalemini kaybetti, daha çok yazacakları vardı. Ancak buna karşın Halil Yakut da inşallah tesellimiz olur ve yazı dünyası yeni bir kalem kazanır.

Ben hep çalakalem yazıyorum ama bu yazı çok daha fazla çalakalem oldu galiba, kırık, dökük ve savruk. Zaten en başta dedim: Benim için Mehmet Sait Yakut hakkında yazmak çok zor.  Ama bütün zorluğuna rağmen yazabildiğim kadarıyla yazmak istiyordum ve bu kadar yazabildim.

Ben sadece duygularımı paylaşmak istedim burada, onu yazılarıyla şiirleriyle çok iyi tanıyan siz Timeturk okuyucularıyla.

Tabii ki benim bu yazdıklarımla tanıyacak değilsiniz “hüznün ve isyanın o çılgın yazarını, derviş ve devrimci o yürekli şairi.”

Evet böyle demişlerdi arkadaşları vefatının ardından gazeteye verdikleri ilanda hatırladığım kadarıyla: “Hüzün ve isyan yazarı, derviş ve devrimci şair Mehmet Sait Yakut’u çok özlüyoruz. Onu hiç unutmayacağız.”

Çok deli dolu biriydi. Yerinde duramazdı. Sanki hayatın bütün rüzgârlarını toplar, önüne katar, sürüklerdi. Güçlü bir fırtına gibiydi.

“Adam”dı en önemlisi ve insandı sonuçta hepimiz gibi, hataları ile sevapları ile geldi, gitti.

Allah rahmet eylesin, mekânı cennet olsun.

Gitti ve Sıtkı Caney’in onun için yazdığı şiirde dediği gibi:

“Fırtına dindi”

05.04.2009
Ve şairlerin ölümlerini önceden yazdığına da şahit oldum. Sonsuzluğun sahibine kavuşmadan önce yazdıkları ile beni kendilerine bir kez daha hayran bıraktılar.

Geçtiğimiz aylarda elim bir trafik kazasında kaybettiğim canım ağabeyim Mehmet Sait Yakut’un kaleme aldığı bir şiiri.

Ne Var ki Ölmüşüm

Mehmet Sait Yakut

Evet. Hayat, ölmektir. Ölmeden önce ölünüz..

Lâ ilâhe illallah..
Lâ ilâhe illallah..

Mehmet Lütfü Özdemir

Mürekkebi Kan Tutarak Gitti: Mehmet Sait Yakut

Farkına varılmamış bir ağaç gibi büyüdüm
Benim ilm-u haberim yok kimsenin kaydında
Doğduğumu bilen yok ki kayda geçsin öldüğüm
Bugün benim doğum günüm,
Bugün benim doğum günüm,
Şimdi nasıl kurulur devrik hayat tümcesi
Nasıl varılır artık döne döne en başa
Bu mu hayat dedikleri öle öle gördüğüm

Mehmet Sait Yakut

Zulasında ayrılık yazan tarihçenin alnına, vuslat mührünün vakti geldi demek. Peş peşe virgüllerle daralan dünyaya umdelerini saydı ve mürekkebi kan tutarak gitti. Kaza okuna ısmarladı daha söylenecek birçok şiiri. Şair ki; adı Mehmet Sait Yakut… Nahak yere yara kazan âleme, namert duruşu olamazdı. Tuz ve barut, acılarını yağarken ağız yoran harflerle sustu ve haykırdı yalaz içre, “Ölürsem kendime gömüleceğim.”

Göğe ağan menevişli düşlerinde ve girdaptaki düşüncelerinde “İslâm Kardeşliği”ni ana sütü bilen bir yürekle tanışıyoruz onun satırlarında sayfa çevirdikçe. Doğudan cihanı kendisine ram eden bir ışığın sergüzeştini dinliyoruz, doludizgin atlılarla nam salan kadim hüviyete.   “Ey isyanın en delisi / İşte meydan / İşte sırat,” dediğinde, ümmet toprağında can yineliyoruz. Beyin koridorlarında tutuşmuş fikirlerle karşılaşıyoruz. Anlatacakları, cenderelere sıkışmış ahrazlara değil; hürriyet savaşçısı mihverinde şerareler parlayan nesilleredir. İnancı gereği insan ayırt etmeyen, göğüs çeperinde volkanik ağrılar büyüten şair, serapa duaların zikriyle öteler meclisine gitmiştir.

Hüzün zindana sığmaz, çöl sıcağı kaldırmaz olursa; kenetlenen bilinçlerde tüm kayıtların gözden ve gönülden tekrar geçirilmesi elzemdir. Hayra talip insanoğlu, şerri reddederken, onun gibi; “arşa asılı sesiyle” hücrelerinden feveran ederek, “İnkâr ile başlar hakikat.(…)“Lâ” dır, bir hakikate varışın sırrını içinde tutan reddediş lâfzı. Onun için “Lâ” ile başlar iman”diyecektir.

Koyuca geçişlerin patikalarında, dalga kırılmalarından varılası yere tutunur şair. “Adam ve Ebuzeran”da secdededir.

“Ey bütün zamanların çıldırtan gözyaşları
Şimdi bir tek damlanla tufandır yüreğimiz
Şimdi kıyam
Şimdi aşk
Şimdi secdedeyiz

Vur karanlığa şimdi Allah için vur”

Ses ister, ayetle yıkanmış kahramanlardan. Onun öyküsü Dicle ve Fırat’tan akmaya başlar. İsyan ve intikam yontar kalemini.

“Oruç Tutan Bir Şehir”de “âbid güvercinler” uçuşur. Urfa’yı onun has lehçesinden okumak, şehrin burgacına yeniden giriş olmuştur. “Mücadelenin ilmi”olan “Adının sahibi” ile konuşur.

“Kürt bakışlı, kaftanı kefen bezi, ak poşusu namus, gözleri kartal bu adam “kim?” diyorum.“Ben” diyor, “Bu topraklardan naşı sürgün edilmiş hakka mülteci bir kulum” “Ben” diyor, “göze nur kalbe şuur veren bir davanın neferiyim, ben adının sahibi Saidim, Said-i Nursi” Devriliyor müstahkem nizamı içimdeki putların. Bin kez ölüyorum, tek başıma, bir toplu mezar olup kendime gömülüyorum…”

Bir yürek ki, çekilir suyun karadan çekilmesi gibi. “Gözleri revnak, alnı apak ve yüzünde ağrı kesici bir tebessüm olan kaç adam tanıdık ki hayatımızda.” Denizlerini yaran vahyin inziva gülüne adar görüş kabiliyetini. Kahırdan bükülen ve yorulan, dahası gamla yoğrulan efkârını “tehir edilmiş bir aşk”a salar. Yürüyüp gitmektir ana fikri ve çağırır abisini, “Kurtuba tepesinden seyredelim akşam güneşini.”

Boğaza düğüm, gırtlağa tıkanış, zamana susuş olur onun gidişi. Şair-Yazar Mehmet Sait Yakut bu âleme gözlerini, Azerî şair Bahtiyar Vahapzâde’den üç gün sonra yumar. “Yürü Gidelim Abi…” makalesini kendilerine takdim ettiği Abdülaziz Tantik, “Mavi Gözlü Dev Adam Sait Yakut İçin” söker kalemini ciğeri gibi ve der ki: “İnsan bir dostunun yürek burkan haberini aldığı zaman dünya dönüyor sanıyor. Hâlbuki dönen kendisi, yüreğin nasıl ezildiğini öğrenmenin acı faturası bu… Anlamsızlığa karışan duyguların bir an kendisini kaybediyor. Hz. Ömer’in Hz. Peygamberin ölümü üzerine ‘Kim Muhammed öldü derse ben de onun kafasını uçururum’ demesini anlaşılır kılan şey; bir dostun ölüm haberi olsa gerek! Bir dost, bir kardeş kaybettik. İnsanlar ise çok güçlü bir kalemi kaybettiler…”

Üst üste gelen ölümler, bizi dürtüyor kalbimizden. Yaşların dizildiği hevenkler hazır edilip, öteler için uyarı sinyalleri yanıyor ve parlıyor sürekli. Adanmış ruhun kavi iz’anı, yâr misali bilip imanını, amel-i sâlihîn’e sarılıyor. Faraza kesilse umudunun ipi, kaysa yıldız ahengi; dua meş’alesinden kehkeşânı nurlandıran çizelgesi ömrüne okunuyor.

Şimdi yanık ezanların ses verdiği gecede duadayız! Rahmet, vefa burcunda can kaydediyor. Onun mısralarıyla sona gelirken bağış ve merhamet istiyoruz Rabbimiz’den. Geriye payımıza sükût kalıyor.

/Şad ola ruhun ey şair!

“Durun selâma durun bu son ordudur
Ey şehâdet ey iftar vakti sonsuzluk orucunun
“innâ lillâhi ve innâ ileyhi râciun”
Fâtıma Zehra Merinos

‘Burnumuz aşktan kanasın illa kan akacaksa’
Mehmet Aycı 28 Şubat 2009
16 Şubat akşam saat 22 gibi Harput Kıraathanesine uğradım. Günün yorgunluğunu birkaç dost yüzü görür silerim, kim çıkarsa bahtıma düşüncesiyle… Sevgili Turan Kandemir, Hamza, Volkan, masaya oturduk, garson Cemal Temiz suyumu getirdi, sonra, Mehmet Bey, hani buraya gelen Sait var ya, arkadaşınız, e, dedim merakla, trafik kazası geçirdi, hayatını kaybetti… İçimde acı bir burkulma ve titreme! Ayrıntı için Yusuf Ziya Yağmur’u aradım, Ulukışla’da geçirdiği trafik kazasında hayatını kaybetmiş, yanında arkadaşlarımız var dedi Yusuf Bey, Adana’ya morga kaldırıyorlar… Cenazesi’nin Urfa’dan kalkacağını söyledi sonra…

Bu hikaye… Bu hikayenin haber alma kısmı. Önemi de değil aslında… Duyduğumda ruhumdaki üşümenin, bedenimdeki soğuk ürpermenin ve gözlerimdeki derin buğunun da önemi yok… İlk tepki olarak, eşine haber verildi mi cümlesinin de… Sait öldü… Tam adıyla Mehmet Sait Yakut öldü. Dün Şanlıurfa’da öğle namazını müteakip toprağa verildi. İyi biliriz… Tuz ekmek hakkını, gülümseme hakkını, oynadığımız tavla hakkını, gördüğümüz huzurlu, istikrarlı imparator genişliğinde büyük Türkiye hakkını helal ederiz… Bütün haklarımızı helal ederiz.

O akşam birkaç arkadaşı arayıp haber verdim. Ercan Şen’i, Mustafa Şahin’i, başkalarını… Biraz acıyı paylaşma dürtüsüyle olsa gerek. Bu yazı da, omzumdaki acıdan tahtaya bir çizik çekmek gibi bir şey…

Sait’i nasıl tanıdım, bunu bilmiyorum. Bildiğim, tanışıklığımın ta 94’e, 15 yıl önceye kadar gittiği… Tamamen kendiliğinden oluşan, sanat, edebiyat, din ve sosyal gelişmeler çerçevesinde düzeyli, saygılı bir diyalog… Yanında yürürken, yahu, böyle yakışıklı bir adamın yanında yürüyünce insan kendisini elbette çirkin hisseder diyecek kadar yakışıklı… Konuşunca, ı’larınız, tutukluklarınız, kekemelikleriniz ele verir sizi… Alabildiğine düzgün bir Türkçe, alabildiğine berrak bir zihin, alabildiğine güçlü bir muhakeme… Sait, o, hepimizin kardeşi… Huzurlu bir aile babası… Tanrı eşine, kızına, oğluna, sevgili Hakan Albayrak’ın dediği gibi bize de sabırlar versin…

Bir akşam yemeğinde ailecek konuğu olmuştuk yıllar önce. Sona Modern Pentatlon Federasyonu başkanı oldu. Bir internet sitesinde yazılar yazdı. Hicivleriyle, kayda geçmeyen yazılarıyla, kayıtlı tebessümüyle yanı başımızdaydı… Bir dostu çıkar, yazılarını ve şiirlerini toplayıp kitaba dönüştürürse, Allah’ım, neler söylüyorum, bağışla…

Evet, Sait öldü… Doğunun bu yürekli, bu güler yüzlü, bu yakışıklı çocuğu bir yolcuktan son yolculuğuna uğurlandı. Onun riyasız kibirsiz hüngür hüngür ağladığını gören bir kardeşi, bir ağabeyi olarak yüreğindeki merhamete tanığım… Kendisi zaten bir gülümseme heykeli olarak dolaştı aramızda…

“Şair-Yazar M. Sait Yakut vefat etti. 1973 doğumlu olan Yakut, Ankara’dan Mersin’e giderken yolda kaza yaptı. M. Sait Yakut, Niğde’nin Ulukışla ilçesi Köşkönü mevkiinde bir kamyona çarpması sonucu vefat etti. Memleketi Şanlıurfa’ya götürülen M. Sait Yakut’un bugün öğle namazının ardından Suruç’ta 2 bine yakın seveninin ve onlarca sivil toplum örgütünün katıldığı Merkez Kabristanlığı’na defnedildi.” Bir gazete haberidir. O kabristana gömülenin nasıl bir delikanlı olduğunu dostlarına sormalı… Dünya tenhalaşıyor, ıssızlaşıyor, annesizleşiyor böylesi ölümlerde…
“Burnumuz aşktan kanasın illa kan akacaksa. Namusu varsa kalbimizden vursun, biri bizi vuracaksa” diyen Mehmet Sait Yakut’un çok özleyeceğiz.

“Kokmuş Suların Sarnıcı” şiiri bizimle:

“Farkına varılmamış bir ağaç gibi büyüdüm
benim ilmühaberim yok kimsenin kaydında
doğduğumu bilen yok ki kayda geçsin öldüğüm
bugün benim doğum günüm,
bugün benim doğum günüm,
şimdi nasıl kurulur devrik hayat tümcesi
nasıl varılır artık döne döne en başa
bu mu hayat dedikleri öle öle gördüğüm

Kısacası kokmuş suların sarnıcıyım
ne bir testiye doldum, ne bir kuşu suladım
bir yer bile olamadım namusun mahremine
artık
kavminin zulmünden kaçan bir adam
Sığınıp bende inzivaya durur mu bilmem
bir vahiy bekler mi cezbeyle malul
ve bir vahiyle döner mi kavmine”

M.Sait Yakut

Seher Aydın
Gidenlerin boşluğunda kalan dünya
26 Şubat 2009

….
İleriye dönük ideallerimiz, hedeflerimiz, plan projelerimiz hiç bitmiyor. Bazen sınırlı bir ömrümüz olduğunu bile unutuyoruz. Randevularımızı azraili hiç hesaba katmadan peşi sıra veriyoruz. Ve sonra; ya 1973 doğumlu idealist, savaşçı M. Sait Yakut gibi ani bir trafik kazasına, Ya taşlara ruh üfleyen Düşünür Sanatçı Mimar Turgut Cansever gibi elim bir hastalığa ya hastanede yoğun bakımda Nuri Baş hoca gibi yaşam kalım savaşına ya da bir diğeri gibi davetsiz bir azrailin misafirliğine mazhar kalıyoruz.

Eşimle birlikte ziyaret edip hayır dualarını ve imzalı kitaplarını aldığımız Nuri Baş Hocam’ın gönüllere hitap eden ayrı bir hitabeti vardı. Yumuşak ve müşfik sohbetiyle insana huzur ve aynı zamanda derin tecrübelerinden inciler saçardı.

En son eşinin vefat etmesiyle çok yalnız kaldığından ve hayat arkadaşının ehemmiyetinden anlatmıştı. Ve eklemişti; “Evlerin süsü eşlerdir, birbirinizin değerlerini iyi bilin” diye.

Ardından yazılarını Tıme Turk’de takip ettiğim 1973 doğumlu olan M. Sait Yakut beyin trafik kazasını okudum net haberlerinde. Ankara’dan Mersin’e giderken Niğde’nin Ulukışla ilçesi Köşkönü mevkiinde bir kamyona çarpması sonucu vefat etmişti…

Sitem dolu, direniş dolu aksiyon dolu yazılarından anlıyorduk ne kadar idealist, ne kadar çevik bir yüreğe sahip olduğunu.

Ve ardından mırıldanıyorduk; ümmetin böyle dinamik insanlara ihtiyacı olduğunu…

En son “Yürü gidelim abi” isimli sitem ve öfke kokan yazısını okuduğum zaman; bu kadar çabuk küsüp gitmek olmaz; çalışmaya ve yazmaya devam demiştim.

Nerden bilebilirdim ki; inanarak yazdığını ve bu kadar çabuk gideceğini…

Yine Türk dünyasının yaşayan en büyük şairlerinden biri olan Bahtiyar Vahabzade,

Değerli mimar ve düşünce adamımız Turgut Cansever ,

Samimiyeti ve doğallığıyla yıllardır herkesi eğlendiren tiyatro sanatçımız Gazanfer Özcan…

Hepsi dünya misafirliklerini hitama erdirdiler. Mesailerini tamamladılar. Her ne kadar planlarını bitirip- bitirmediklerini bilemesek de…

Ama ne mutlu ki; her biri arkalarında bir çok değerli eserleriyle, hizmetleriyle, hoş sadalarıyla gittiler.  Şirazlı Hafız’ın söylediği gibi;

“İnsan ömrü öyle bir bestedir ki; ancak kendisinden sonra çalınırsa o insan gerçekten Bayram yaşamış sayılır”

Mevla Bayramlarını makbul eylesin.

M. Sait Yakut’un beni etkileyen “Yürü Gidelim Abi” eserinden alınan bir bölümle;

Selametle, bereketle kalın…

“Ağzımızdaki kan yutağımıza dolmadan, yürü abi gidelim.

Ki kalmadı durmak için makul bir gerekçemiz. Kalmadı burada hayat. Buradan ırak olalım, ırakta toprak olalım. Gidelim Leyla’nın ülkesine. Orada alnı dövmeli, burnu hızmalı, takıları akik ve zebercetten ve serâpa iffetten mağrur kadınlar, vakur ve mütevekkil erkekleriyle, Rahman”ın rahmetinden çok Kahhar’ın kahrına vekil yürekleriyle bekliyorlar bizi. Gidelim abi hazırlan, neyin varsa al yanına. Koy cebine bu ülkenin bütün günahlarını…”

Samet İbrahimoğlu
YAŞARKEN DE KIYMET BİLMEK
23.02.2009

Sen yaşarken de kıymetini bilirdik.

Cenap Şehabettin’in dediği gibi: ” İnsanlar saadetini hissetmeyen mesutlardır.Mutluluk unsurlarından birini kaybedince,mesut olduğunu anlar.”

Sen o zaman da yaşıyordun bu zaman da yaşıyorsun kalbimizde gönlümüzde yüreğimizde..Yaşamak için çok eserler bıraktın.

Seni yad edecek çok seven bıraktın geride.Yine şairin dediği gibi” Ne çok sen varmış Sen’den sonra”

Ve çok sevdiğim bir değerli ağabeyime,dostuma Beni seviyor musun? Sorusuna aldığım tarihi cevap.. “İnsan sevmeye korkuyor artık”

Geride Ataç’lar,Abbas’lar,Metin’ler,Abdussamed Ünalan memleketi Kurtalanlar bıraktın.Anılar gülümsemeler tebessümler bıraktın.

Senden sonra sevmekten korkar hale geldik Said.Sevenlerimizi kaybedince anlıyoruz sevmenin yürek yakan acısını burukluğunu..

Ama her şeye rağmen seveceğiz.Sev.korkma yine sev.Sonra yine sev..

SENİ SEVİYORUM DEĞERLİ DOSTUM MEHMET SAİD YAKUT.ALLAH DA SENİ SEVSİN İNŞAALLAH.

“ERE KE’KE ERE.YES OFCOURSE DESPERADOS.”

Farkına varılmamış bir ağaç gibi büyüdüm
Benim ilm-u haberim yok kimsenin kaydında
Doğduğumu bilen yok ki kayda geçsin öldüğüm
Bu gün benim doğum günüm,
Bugün benim doğum günüm,
Şimdi nasıl kurulur devrik hayat tümcesi
Nasıl varılır artık döne döne en başa
Bu mu hayat dedikleri öle öle gördüğüm..